در سال ۲۰۰۶، گروهی از پژوهشگران به منظور حمایت از توسعه ایمن و استفاده مطمئن از نانومواد، پنج چالش بزرگ را مطرح کردند. پس از گذشت ده سال، در سال ۲۰۱۶، در مقاله ای که اخیرا توسط اندرو مینارد (مدیر آزمایشگاه ارزیابی ریسک در دانشگاه آریزونا) و رابرت اتیکن (مدیر SAFENANO و مدیر اجرایی موسسه طب کار) در مجله‌Nature Nanotechnology منتشر شده است، پیشرفت‌های انجام شده در راستای حل این چالش‌ها و زمینه‌هایی که همچنان احتیاج به توسعه دارند، بررسی شد.

این دو محقق، پیشرفت‌های انجام شده را در زمینه این پنج چالش به شرح زیر ارزیابی کردند:

۱) تجهیزات ارزیابی مواجهه با نانو مواد مهندسی شده موجود در هوا و آب

۲) روش های ارزیابی سمیت نانومواد مهندسی شده

۳) مدل های پیش بینی تاثیرات بالقوه نانومهندسی شده بر محیط زیست و سلامت انسان

۴) سیستم های ارزیابی تاثیرات نانومواد مهندسی شده در طول عمرشان بر محیط زیست و سلامت انسان

۵) نیاز به برنامه‌های راهبردی که تحقیقات مربوط به ارزیابی ریسک را امکان پذیر می کنند

این دو محقق عقیده دارند با وجود پیشرفت‌های قابل توجه و دانش فراوان حاصل شده در سال‌های اخیر در برخی از زمینه‌‌ها، در سایر زمینه‌ها همچنان کمبودهایی وجود دارد که بر استفاده ایمن از نانو مواد تاثیر دارد. چالش های باقیمانده به خودی خود مختص فناوری نانو نیست و بیانگر وجود چالش گسترده تری است.

به اعتقاد این دو پژوهشگر هرچه بیشتر در زمینه علم نانو پیشرفت کنیم، باید اطلاعات بیشتری از تاثیر این مواد بر سیستم‌های بیولوژیکی و نحوه کنترل اثرات مخرب آنها داشته باشیم. در راستای این هدف چالش‌های پنجگانه مطرح شده، کارگشا خواهد بود. اگر بتوانیم در پنج چالش مطرح شده "نانومواد مهندسی شده" را جایگزین "عوامل محیط زیستی" کنیم، مجموعه ای از اهداف تحقیقاتی راهبردی خواهیم داشت که امروز موردنیاز و کاربردی هستند. 

متن کامل این مقاله ازاینجا در دسترس است.